28-03-06

ik ben in eenzaamheid niet meer alleen

Ik ben in eenzaamheid niet meer alleen

Ik ben in eenzaamheid niet meer alleen,
Want waar mijn ogen langs de wanden dwalen
Schemert uw lach daarheen. Ontelbre malen
Hoor ik in 't klokgetik uw voeten treên.

En langzaam nadert gij, zo ver, zo kleen...
'k Zie dat een brede neevlenkring met vale
Lichtloze sluier u omhult; dan dalen
Zachtjes uw lichte schreden naar mij heen.

Uw adem vaart mij aan! Gij zijt verschenen,
Ik zie uw ogen in mijn ogen gaan;
'k Hoor in de wind, die langs mijn ruiten henen
En door de schouwe klaagt, uw woorden aan,
Zó vrees'lijk droef en teer, dat 'k u zie staan
Met bukkend hoofd, om in mijn arm te wenen.

Lodewijk van Deyssel

14:33 Gepost door helper | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

mooie tekst, ben hier ook eens komen lezen en het bevalt me, grtjs K

Gepost door: kathy | 28-03-06

slik wondermooi, dat verdient een bloemetje, is een tulpje goed of liever een vergeet-me-nietje?

Gepost door: poem | 28-03-06

wondermooi xx

Gepost door: mieke | 28-03-06

De commentaren zijn gesloten.